Ես արժանի եմ իմ ընտանիքին, ընտանիքս էլ` ինձ…

Ես արժանի եմ իմ ընտանիքին, ընտանիքս էլ` ինձ….jpgՄարդիկ դժգոհում են ամեն ինչից և կան մարդիկ, ովքեր անագմ դժգոհում են նրանցի, որ իրենց վատ մաս է հասել ընտանիքի հարցով, բայց դա… Դա պարզապես մի ահավոր բան է, որ մարդ կարող է իր կյանքում անել, չսիրել այն մարդկանց, ովքեր պատարս են քո համար անել ամեն ինչ, կյանքի գնով էլ լինի: Դա գալիս է նախանձից, երբ մարդ սկսում է նախանձել նա սկսում է չտեսնել իր լավը, այլ միայն քննադատել և դժգոհել իր վատից: Բայց նա չի հասկանում, որ մարդուն պետք է և’ լավը, և’ վատ, և չկա մի մարդ, ով կատարյալ է: ե սհասկացել եմ մի բան, որ մարդու կյանքը դասավորվում է այնպես, ինչպես պետք է լինի, բայց քանի որ ինքն է իր կյանքի տերը, ապա նա կարող է փոխել այն, բայց ոչ ծնեղներին: Ծնողներն ընտրովի չեն, ինչպես նաև երեխաները, յուրաքանչյուր ընտանիքում երեխան սիրված է և’ իր լավ, և’ իր վատ կողմերով ծնողների կողմից: Յուրաքանչյուր մարդ պետք է ամեն օր, ամեն ժամ, ամեն րոպե, ամեն վայրկայն, ապացուց այն, որ ինքն արժանի իր ընտանիքին և նույնը հակառակ: Ընտանիքն երբեք քեզ չի ցանկանա վատը, այլ դժվար պահերին կլինի կողքիդ, կմղիթարի և վստահություն արթնացնի: Իմ ընտանիքն ինձ արժանի է, նրանք դա ապացուցցել են և ես մեծ ժանքեր եմ թափում, որ նրանց ապացուցեն նույնը: Եթե ես հանկարծ անգամ մի պահ դադար տամ դա, ապա հաջորդը ինձ կրկնակի դժվար կլինի: Հիմա հասկանում եմ, որ ես արժանի եմ իմ ընտանիքին, ընտանիքս էլ` ինձ…

Advertisements

Քո մեկ ժպիտը…

Քո մեկ ժպիտը....jpgԺպիտ… Ընհամենը մեկ բառ, բայց մեծ կախարդանք, որը կախարդում է յուրաքանչյուր մարդու և հասկացնում կյանքի կախարդանքներ: Ժպիտը, յուրաքանչյուր մարդու համար, ցանկալի մարդ է, ցանկալի ընկեր և ցանկալի էակ… Ամեն մարդ իր կերպ է հասկանում և ընդունում ժպիտը: Կան մարդիկ, ում վրա շուտ է ազդում ուրիշի ժպիտը, տեսնելով նրան մարդ ակամայից սկում է ժպտալ, կյանքը դառնում է ուրախ և գունավոր: Այո, ժպիտը մարդուն ստիպում է նայել կյանքն ուրիշ կետից և նկատելի է դրաձնում ամեն մի մարնրուք: Հիմա տխուր մարդիկ շատացել են, քանի որ դեռ չեն հանդիպել ժպտացող մարդանց: Բայց մարդն ինքն է ստեղծում իր տխրելու պատճառը, դժգոհելով կյանքից և չգնահատելով իր կողքիններին և յուրաքանչյուր երևույթ այս կյանքում: Դժգոհելով դու ինքդ քո կյանքը դարձնում ես անհետաքրքիր, հոգնեցուցիչ և անհամ` քո <<Կյանքի համը>>…

Տխրությունը կարող է տևել մեկ ակնթարթ, բայց…

Տխրությունը կարող է տևել մեկ ակնթարթ, բայց...Տարբեր կյանք, տարբեր մարդիկ, տարբեր տխրություն, տարբեր ազդեցություն, տարբեր… Տարբեր է ամեն ինչ, ինչ մենք ունենք, ինչի հնարավորությունն ունենք… Տխրել կարող են բոլորը, բայց նույն տխրությունը մարդու վրա կարող է ազդել տարբեր ձևերով, քանի որ մարդիկ տարբեր են, տարբեր է նաև նրանց տեսակետը: Մարդու վրա տխրությունը ազդում է յուրովի… Տխրությունը յուրաքանչյուր մարդու մոտ տևում է տարբեր, անգամ կարող է լինել մեկ ակնթարթ, բայց… Բայց տխրությունն անգամ այդ ժամանակ հասցնում է ազդել մարդու վրա: Այդ ժամանակ մարդ չի կարող իրեն կառավարել, քանի որ այդ ժամանակ տխրությունը մարդու կամքից ուժեղ է գտնվում: Այդ ակնթարթում մարդ հասցնում է տխրել, բայց կամքից ուժեղ մարդիկ ավելի շուտ են գալիս գիտակցության: Մարդու ազդեցության վրա կարող է ավելանալ անգամ մեկ կաթիլ տխրություն, բայց հետո այն բազմանա, տարածվի և լցվի կյանքի տխրության մեկ բաժակ…

Պատերազմում ատելի է…

Պատերազմում ատելի է....jpgՊատերազմում ատելի է ամեն ինչ… Պատերզմը սիրեոլւ բան չէ… Ամեն մոր սրտով սարսուռ է անցնում, երբ իմանում է, որ պատերազմ է և որ կարող է ի որդին էլ գնա կանգի սահմանին և կռվի թշնամու հետ: Ախր ո՞ւմ է պետք այդ արցունքները, այդ տառապանքները, բացի ոխերիմ թշնամուց: Ես չեմ հասկանում, ո՞վ եկավ ր ոտնատակ արեց մարդու խաղաղությունը: Ո՞ւմ էր դա պետք է… Երբ մարդ սկսեց ագահանալ ստեղծվեց նաև պայքարը, իսկ հետո արդեն պատերազմը: Մարդիկ սկսեցին աչքը դնել ուրիշինի վրա, մոռանալով իրենցը և որ նրանք ունեն ամեն ինչ, ինչ պետք է երջանիկ լինելու համար: Ես մի ցանկություն ունեմ և երկու հարց ուղված դեպի յուրաքանչյուր պետության նախագահին` Ի՞նչ եք Դուք ցանկանում կյանքից և թե ինչու դուք չեք գնահատում Ձերը և միծտ պայքարի մեջ մտնում ուրիշ պետության հետ: Պատերազմում տուժում են զինվորները, բայց յուրաքանչյուր զինվոր պատերազմի ժամանակ, իր մեջ պարտականություն է զգում, ինչ գնով էլ լինի պետք է պաշտպանի իր հայրենիքը: Կռիվ սետղծողները պարզապես չեն հասկանում, որ իրենցից հետո գալիս է նոր սերունդ և որ նրանք սխալ օրինակ են ծառայում նրանց համար: Ես ուղակի ցանկանում եմ հասկանալ, թե մինչև երբ է շարունակվելու այս ատելությունը միմյանց հանդեպ: Ես չեմ մեղադրում իմ տարիքի հակառակ պետության մի երեխայի, ով կարող է ինձ և իմ հայրենիքին ատել, այլ մեղադրում նրանց ովքեր այդ ամենի հիմնական պատճառն են… Ես պատերազմում ատում եմ ամեն ինչ և երազում եմ, թե կգա մի օր, երբ ամեն ինչ կլինի առաջվա նման հաշտ, համերաշխ և առանց պատերազմների…

Հեղինակ` Մերի Թոռունյան

Ներել դժվար չէ, դժվար է նորից հավատալ…

Ներելը դժվար չէ, դժվար է նորից հավատալ...Ներել… Բոլորս էլ ներում ենք, բայց հավատալ… Դժվար է հավատալ… Հարցը շատ դժվար է, քանի որ յուրաքանչյուր մարդ մտածում է իր կերպ: Ոմանց համար երբ ներում ես ուրեմն նրան հավատում ես, իսկ մյուսների համար եթե ներում ես, կարող ես չհավտալ: Եվ իհարկե կան մարդկանց երրորդ տեսակ, ովքեր տատնվում են այդ երկու հարցերի շուրջ, քանի որ երկուսն էլ գտնում են ճիշտ և ես այդ մարդկանցին եմ: Ես գտնում եմ եթե ներում ես ուրեմն հավատում ես նրա ներմանը, բայց կարող ես ներել, բայց երբեք չհավատաս: Իմ կարծիքով մարդ կարող է ներել հեշտությամբ, բայց երկրորդ անգամ հավատալ, դա դժվար է, քանի որ մարդ կարող է ներվել շատ անգամ, իսկ վստահություն կարող է կորցնել միայն մեկ անգամ և միայն շատ դժվարությամբ դա հետ բերել: Կարող եք ներել հեշտ, բայց հավատալ դժվար… Կարող եք ներվել հեշտ, բայց հավատեցնել դժվար…

Հեղինակ` Մերի Թոռունյան

Հակառակորդները մեր կյանքում…

Հակառակորդները մեր կյանքում...Բոլորս էլ ունենք հակառակորդներ մեր կյանքում, բայց արդյոք դա լավ է… Հակառակորդ նշանակում է թշնամի, բայց թշնամություն մարդկանց մեջ լինում է միայն այն դեպքում, երբ մարդ նախանձում է,  նախանձից սկսում է իր մեջ այրվել և անել ամեն ինչ, որ լինի առավել հակառակորդից: Հակառակորդ ունենալը դա վատ է, քանի որ այդ նախանձի մեկ խայթը կարող է ամբողջովին փոխել քո կյանքը: Ինձ թվում է, որ մարդիկ երբ նախանձում են երբեք չեն գիտակցում դա… Իմ կարծիքով վատ է երբ մարդ ունենում է հակառակորդ, քանի որ մարդիկ պետք է լինել, ավելի համերաշխ: Հիմա կասեք, որ այդպես չի, քանի որ մարդիկ նախանձելով ձգտում են լավին, իսկ ես կպատասխանեմ, որ իհարկե լավ է, որ ձգտում է լավին, բայց թող դա լինի մարդու ցանկությունը, ոչ թե նախանձից… Երբեք մի նախանձեք, որ հակառակորդներ չունենաք…

Հեղինակ` Մերի Թոռունյան

Ամաչկոտ լեզուն…

Ամաչկոտ լեզու...Ամաչկոտ, բայց ոչ թե ծույլ… Յուրաքանչյուրիս լեզուն խոսելու համար է և նա միշտ ցանկանում է խոսել, բայց որքանով, որ մենք ենք կառավարում մեր լեզու ապա նա լինում է այնպիսին ինչպիսին մարդն է: Օրինակ` եթե մարդ աշխույժ է, ապա նրա լեզուն նույնպես, եթե ծույլ է` ապա լեզուն էլ… Եվ իհարկե կան մարդիկ, ովքեր ամաչկոտ են, որն էլ ստիպում է լեզվին լինել ամաչկոտ նույնպես: Ամաչկոտ լեզուն մարդիկ կարող են շփոթել ծույլի հետ, սակայն դրանք տարբեր բաներ են: Ամաչկոտ լեզուն ամաչում է նաև իր ընկերներից և որն էլ բերում է նրան, որ լեզուն չի ծանոթանում ուրիշների եըտ, խոսում և կյանքը վայլում ինչպես վայլում են իր ընկերները: Մարդիկ լինելով միակողմանի հարմարվում են, բայց չեն մտածում այն արարածի մասին, որն իրենց մարմնի մասն են: Մարդու բնավորությունն ազդում է նաև լեզվի վրա, միշտ եղեք ակտիվ և ինչպես պետք է վայլեք Ձեր կյանքը Ձեր լեզվի հետ միասին:

Հեղինակ` Մերի Թոռունյան