Երազելով վաղվա օրվա համար․․․

Ամեն օր էլ իր յուրահատկությունն ունի, բայց երբեմն ցանկանում եմ թերթել այդ օրը և անցնել միանգամից հաջորդ օրը երազելով վաղվա մասին։ Ընդհանրապես երզաում եմ, երբ վատ բան է լինում և երազելով վղվա օրվա մասին ցանկանում եմ, որ դա ուղվի կամ չլիներ ինձ հետ։ Ավելի շատ մտածում եմ, քան երազում և հատկապես գիշերները քնելուց առաջ։ Երազելով վաղվա օրվա համար միշտ ցանակում եմ լավը և չեմ էլ մտածում վատի մասին։ Չեմ սիրում, որ վաղվա օրվա մասին վստահ եմ խոսում, քանի որ միշտ լինում է դրա հակառակը։ Երբեմն, երբ երազում եմ վաղվա օրվա մասին երևակայությունս խառնում եմ դրա հետ և սարքում եմ մի հեքիաթ, որը հուսով եմ կլինի իմ հեքիաթը։ Այնքան էլ, իհարկե չեմ սիրում այսօրվա օրս ամփոփեմ երազելով վաղավա օրվա մասին, բայց երբեմն, որպես սփոփանք օգնում է։ Երազելը լավ է, բայց պետք է նաև իրական դարձնել այն․․․

Advertisements

Ամանորի իրական նվեր․․․

Ես շատ եմ սիրում Ամանորը․․․ Ամանորը դա ինձ համար միայն հասարակ տոն չէ, դա մի տոն է, որ հին տարին թողնում ենք անցյալում և դիմավորում ենք նոոր տարի թարմ մտքերով և երազանքներով։ Ամանորը ինձ համար դա մի կախարդական օր է, երբ կատարվում են մարդկանց երազանքները, քանի որ կարծես այդ օրը կյաքդ վերծնվում է։ Բայց և նաև Ամանորը հայտնի է իր նվերներով, որը յուրախանչյուր երեխայի համար մի հրաշք է։ Երեխաները միշտ ցանկանու են խաղալիքներ, իրենց հետաքրքող շատ ու շատ բաներ, բայց Ամանորյա նվերների մասին տեսակետն ամեն տարի փոխվում է։ Ինչքան մեծանում ես այնքան հասկանում ես, որ Ամանորյա կախարդանքը դա նվերները չեն այլ․․․ Այդ դա ես դեռ չեմ հասկացել, բայց այդ շրջանում եմ, քանի որ արդեն հասկանում եմ այն ժամանակ ես ապրում էի և երջանկացնում էին ինձ միայ նվերները, բայց․․․ Ամանորյա իրական նվերը ես դեռ չեմ կարոող ասել որն է, բայց միշտ սիրել եմ, որ նվերները նվիրել են ժպիտը դեմքին և ջերմությամբ։ Ամեն տարիքի երեխայի համար իրական նվեր կլինի տարբեր բաներ, բայց իմ տարիքի համար ինձ համար իրական նվերը դա միայն այն է, որ իմ ընտաանիքը միշտ լինի իմ կողքին և լինել առողջ, քանի որ ավելի թանկ բան քան ընտանիքը չեմ կարող ասել։ Բայց, իհարկե, հաճելի է, որ նվերներ ես ստանում, քանի որ դեռ ես երեխա եմ և նվերը նույնպես ինձ կարող է հաճույք պատճաառել։ Ամեն մեկը Ամանորյա գիշերը եղևնու տակ թող գտնի իր իրական նվերը, քանի որ Ամանորի գիշերը բոլոր բոլորի երազանքները կատարվու, են․․․

 

Ապրիր ներկայովդ…

Ապրել ներկայով, դա այնքան էլ հեշտ բան չէ… Ես ինքս ապրում ե ներկայով, չգիտեմ ինչու, բայց ես միշտ իմ վրեժները, տողնում եմ ապագային, բայց որքանով է դա ճիշտ, որքանով սխալ, չգիտեմ… Ես չեմ կարողանում մարդուց երկար նեղանալ, պարզապես չեմ կարողանում… Գիտեմ մարդիկ, ովքեր իրենց անցյալով են ապրում ներկան, այսինքն` կարող են կրկնել նույն սխալներն ինչպես անցյալում, լինել նղացած (խռոված) մարդկանցից ինչպես այն ժամանակ: Իմ համար այնքան էլ ընդունելի չէ, այդ տեսակետը և վարվելակերպը, բայց նաև մտածում եմ, որ մարդու վրա կոպիտ վերք թողած վիրավորանքը, այնքան էլ հեշտ չի կարող ներվել և այդ դեպքում ես ընդունում եմ, որ վրեժ լուծել ապագայում…

Ծիծաղ և փող…

Image result for Գումար և մանկական ծիծաղԾիծաղ և փող…Ծիծաղ և փող, կարծես անհամատեղելի են, բայց դա այդպես չէ մարդկանց մի այլ տեսակների համար: Կան մարդիկ, ովքեր երբ ունենում են շատ փող սիրում են, երբ ուրիշը սկսում է նախանձել իրեն և նա ծիծաղում է չարկամ ծիծաղով: Այդպիսի մարդիկ գտում են, որ իրենց փառքը, երջանկությունը և կյանքի այլ կաևոր արժեքներ կապված են փողի հետ, որովեհտև փողով է նա գնում իր երջանկությունը, ինքնասիրությունը, ինչու չէ նաև փառքը, անունը… Բայց այդպիսի մարդկանց կյանքը կարճ է, քանի որ ինչ են նրանք անելու, երբ ավարտվի իրենց փողերը, այսինքն կավարտվի նաև իրենց կյանքի և ապրելու իմաստը: Սա դեռ մարդկանց մի մասի կարծիքն էր, բայց կա նաև այլ տեսակ, ովքեր ցականում են շատ փող, հասնում են և նոր հասկանում դրա կեղծ արժեքը: Փողը կարող է կործանել մարդու կյանքը, քանի որ երբ ունես շատ գումար էլ ինչիդ է պետք աշխատել, ինչիդ է պետք չարչարվել, դրանք դառնում են միայն խոսքեր, բառեր և մարդը ծուլանում է, ծուլացնելով և’ իրեն, և’ իր կայքը: Գումարը պետք է չափավոր, ոչ շատ շատ, ոչ էլ շատ քիչ, այլ այնպես, որ միայն կարողանաս քեզ ապահովես լիովին (չափից դուրս չգալով): Երբեմն մեծահասակների խոսաքցության մեջ շատ եմ հանդիպում այս նախադասությունը` <<Մարդ լիքը փող ունենար…>>… Ախր մարդու ինչին է պետք շատ փող, բայց ինչպես տեսնում եմ պետք է, քանի որ մարդկանց գրավել է փողը… Իսկ ծիծաղը, ծիծաղը դա մեզ ստիպում է հիշել ամենա-ամենան, ինչ կարող է մարդուն ուրախացնել, բարձրացնել տրամադրությունը և ընկնել հիշողությունների գիրկը: Երբ մարդ ունենում է շատ փող նա ուրախանում է, ծիծաղում է, իսկ հետո… Հետո ինչ, արդյոք ինչ կլինի այդ մարդու վիճակն ապագայում… Անհայտ է… Բայց եթե նայում ես մի այլ կողմից,  հասկանում ես, որ նաև շատ հիշողություններ կարող ես ունենալ կամ վաստակել փողի շնորհիվ… Դա իրոք այդպես է, քանի որ արդեն ուրախությունն էլ անցավ փողի կողմ…

Քննադատություններ..

Չեմ սիրում, բայց անում եմ, անում եմ, բայց խոսում եմ… Հետաքրքրիր բան է, խոսում ես ուրիշի վրա, բայց ինքդ ես անում, բամբասելու նման մի բան է, հիմնականում անում են` ​ նախանձելու կամ այլ բանից դրդված: Լավ, դա քննադատությունն է… Շատ դեպքեր են եղել, երբ սկսել եմ քննադատել ուրիշներին, իսկ հետո ասել եմ, որ քննադատելը լավ բան չէ: Չգիտեմ`​ ինչու է այդպես, բայց այդպես է… Քննադատություններ չես սիրում լսել, քանի որ քննադատում են, երբ չեն մտնում մարդու դրության մեջ և տեսնելով միայն վատը`​ սկսում եմ քննադատել: Ես քննադատում եմ այն մարդկանց, ով սկսում է քննադատել ուրիշներին: իմ կարծիքով չկան այդպիսի մարդիկ, ովքեր երբեք չեն քննադատել, քանի որ քննադատությւոնը լինում է նաև նախանձից: Երբ մարդ նախանձում է, սկսում է վատը խոսել մարդու մասին, և սկսվում է քննադատությունը: Քննադատությունը, իմ կարծիքով բամբասելու հոմանիշն է, քանի որ երկու ժամանակն էլ մարդու մասին են խոսում: Քննադատելուց առաջ պետք է միշտ մտնել մարդու դրության մեջ, այսպես ասած` Մինչև չհագնես ուրիշի կոշիկը չես կարող հասկանալ նրան

Ես արժանի եմ իմ ընտանիքին, ընտանիքս էլ` ինձ…

Ես արժանի եմ իմ ընտանիքին, ընտանիքս էլ` ինձ….jpgՄարդիկ դժգոհում են ամեն ինչից և կան մարդիկ, ովքեր անագմ դժգոհում են նրանցի, որ իրենց վատ մաս է հասել ընտանիքի հարցով, բայց դա… Դա պարզապես մի ահավոր բան է, որ մարդ կարող է իր կյանքում անել, չսիրել այն մարդկանց, ովքեր պատարս են քո համար անել ամեն ինչ, կյանքի գնով էլ լինի: Դա գալիս է նախանձից, երբ մարդ սկսում է նախանձել նա սկսում է չտեսնել իր լավը, այլ միայն քննադատել և դժգոհել իր վատից: Բայց նա չի հասկանում, որ մարդուն պետք է և’ լավը, և’ վատ, և չկա մի մարդ, ով կատարյալ է: ե սհասկացել եմ մի բան, որ մարդու կյանքը դասավորվում է այնպես, ինչպես պետք է լինի, բայց քանի որ ինքն է իր կյանքի տերը, ապա նա կարող է փոխել այն, բայց ոչ ծնեղներին: Ծնողներն ընտրովի չեն, ինչպես նաև երեխաները, յուրաքանչյուր ընտանիքում երեխան սիրված է և’ իր լավ, և’ իր վատ կողմերով ծնողների կողմից: Յուրաքանչյուր մարդ պետք է ամեն օր, ամեն ժամ, ամեն րոպե, ամեն վայրկայն, ապացուց այն, որ ինքն արժանի իր ընտանիքին և նույնը հակառակ: Ընտանիքն երբեք քեզ չի ցանկանա վատը, այլ դժվար պահերին կլինի կողքիդ, կմղիթարի և վստահություն արթնացնի: Իմ ընտանիքն ինձ արժանի է, նրանք դա ապացուցցել են և ես մեծ ժանքեր եմ թափում, որ նրանց ապացուցեն նույնը: Եթե ես հանկարծ անգամ մի պահ դադար տամ դա, ապա հաջորդը ինձ կրկնակի դժվար կլինի: Հիմա հասկանում եմ, որ ես արժանի եմ իմ ընտանիքին, ընտանիքս էլ` ինձ…