Մի նեղացրեք ինձ, որովհետև աշխարհում կպակասի…

Մի նեղացրեք մարդուն, որովհետև աշխարհում կպակասի․․․Նեղացնել, մարդուն դա շատ ահավոր բան է, քանի որ վիրավորանքը կարող է անցնել և գնալ, սակայն այն սպի կարող է թողնել, որը կարող է հիասթափացնել և կործանել մեկ մարդու կյանք։  Գուցե այդ մարդն այն մարդն է, որ կարող է օգնել կամ ձեռք մեկնել ձեզ ապագայում, կամ օգնել ձեր կողքիններին և շատ մեծ դեր խաղալ, ոչ թե ձեր կյանքում, այլ նաև պատմության մեջ։ Ես ինքս շատ ուշ եմ նեղանում, սակայն երբ նեղանում եմ նեղանում են, այնպես կարծես կյանքում ծանոթ չենք եղել․․․ Ես նեղանում եմ, բայց այդ վիրավորանքն իմ վրա ազդեցություն չի թողնում, քանի որ ես ունեմ մի ուժ, որի շնորհիվ ես հաշվի չեմ առնում ուրիշների կարծիքները իմ մասին, ես շարժվում եմ իմ կարծիքով, սակայն կան մարդիկ, այն ընտրյալները, ովքեր իրոք մեծ ազդեցություն են թողել, ես չեմ փոխել ինձ, սակայն դա շատ վիրավորական էր, ինչևէ անցած լինի․․․ Մի նեղացրեք ինձ, և առհասարակ մարդուն, որովհետև գուցե աշխարհում պակասի հիանալի ընկեր, երեխա և ծնող, և կավելանա ևս մի հուսահատ մարդ․․․

Սովորական արարքներ…

Սովորական արարքներ․․․.jpgՄենք մեր կայնքում օգնում ենք շատ մարդկանց, անում ենք շատ բաներ, շատ գործեր և այդ ամենին հետևում է մեկ բառ՝ «շատ շնորհակալություն»։ Դա շատ հաճելի է, սակյան մենք մտածում ենք, որ դա այնքան մեծ արարք չէր, որը այդքան կարող էր մարդուն ուրախացներ, կամ էլ զարմացներ։ Մենք օգնում ենք և աճակցում ենք դիմացինին, դա մեզ համար սովորական արաք է, սակայն դիմացինի համար, անսովոր։ Ես երկու իրավիճակներում էլ գտնել եմ, այդ պատճառով կարող եմ ասել թե դա ինչ է նշանակում։ Ես օգնել եմ իմ ընկերներին շատ հասրակ և սովորական բաներով, սակայն նրանց համար դա շատ անսովոր արարք է։ Ինձ էլ են շատ անգամներ օգնել, կարող է դա նրանց համար սովորական մի բան լիներ, բայց դա շատ զարմացրեց, քանի որ իրոք շատ ասովոր էր։ Մենք մարդկանց օգնում ենք, անելով մի լավ բան, սակայն այդ լավը նրանց համար կյանք տալու պես մի բան է։ Մարդիկ զարմանում են, քանի որ երբ ինչ-որ մեկը իրենց օգնության ձեռք է մեկնում, օգնելում է՝ ինչ-որ աշխատանք է կատարում, դա գնում է իր ժամանակից, իսկ այդ ժամանակը գնում է մեր կյանքից և շատ զարմանալի և անսովոր է, երբ ինչ-որ մեկը պատրաստ է իր ժամանակով կիսվել կողքինի հետ։ Շատ սովորական արարքներ արեք, քանի որ այդ արարքների անսովորություն է զարդարում մեր կյանքը․․․

Հավատի մի թերթ․․․

Հավատի մի թերթ․․․.jpgՅուրաքանչյուրս ապրում ենք հույսով և հավատով․․․ Հավատում ենք, որ ամենաքիչ հույսով մենք կարող ենք հասնել և անցնել շատ բաների և շատ բաների միջով։ Ինչպես ասում են, հույսն ամենավերջում է մեռնում, չկա այդպիսի մարդ, ով չունենա մի փոքր հույս և հավատ, քանի որ ինչ-որ քայլ անելուց առաջ միշտ ունենում ենք հույս, հավատ և վստահություն, որ դա է ճիշտ և միակ ելքը։ Մենք և մեր կյանքը նման է ձնծաղիկի, որի ամեն մի թերթը մարդու բնավորության գծերն են և հատկանիիշները, որոնք տարբեր իրավիճակներում կամ թափվում են, կամ էլ մնում մինչև վերջ, սակայն ամենակարևորը, որը պետք չէ կորցնել, դա հավատն է, հավատը ինքդ քո հանդեպ, հավատը դիմացինի և կյանքի հանդեպ, հավատը շատ կարևոր դեր է խաղում յուրաքանչյուրիս կյանքում, քանի որ այն ունի մեծ արժեք։ Պարզապես պետք է այդ թերթիկը շատ լավ պահել, հոգ տանել նրա մասին, որպեսզի կյանքը կանգ չառնի։

Մի օր բաժանվեցին միմյանցից․․․

Մի օր բաժանվեցին միմյանցից․․․.jpgԱմեն ինչի օրն էլ գալու է, գալու է և բաժանման օրը։ Մենք շատ բաժանումներ ենք ունեցել, թե մանկապարտեզի ընկերներից, թե առհասարակ դպրոցից, ապագայում և համալսարանից, ինչու ոչ նաև տարբեր աշխատանքատեղերից, սակայն մենք դա չենք նկատել, քանի որ ինչպես ընկեր, ինչպես քույրը կամ եղբայրը, կամ էլ բարեկամ, ծանոթ իրար հետ այդքան չենք կապվել, կապել մեր կյանքի հետ և անգամ կյանքից վեր դասել, սակայն դա նույնպես ունի իր վերջը։ Սակայն ընկերությունն ավելի ծանր է լինում, քանի որ հարզատ, բարեկամ, քույր և եղբայր լինում են նույն տանիքի տակ, և անգամ իրենց շփումը չի ավարտվում, սակայն շատ ընկերություններ անագմ մոռացվում են, բայց եթե ընկերությունն ուժեղ է, ապա ապագայում ինչքան էլ ճանապարհները հեռու լինեն նրան մի կամուրջ կկառուցեն, որպեսզի իրար տեսնեն, ոչ այնքան հաջախ ինչպես այն ժամանակ, բայց այդպես էլ չի էլ կորի այն անցածը։ Բաժանումը իրոք շատ ցավոտ բան է, սակյան խուսափելն անհնար է․․․

Սահմաված օր․․․

Սահմանված օր․․․.jpg«Մարդ ծնվում է՝ արդեն անելով առաջին քայլը դեպի մահ»՝ Օշո․․․ Սա մեր կյանքն է, որն ունի սկիզբ և ունի վերջ, որից խուսափել անհնար է։ Երբ ծնվում ենք, չենք տեսնում վերջը, սակայն դա այնքան մոտ է, քանի որ ժամանակը շատ արագ է գնում, ինչ հասցնում հացնում ենք, դա ոչմի ձև երկարացնել անհնար է, անգամ բժշկություն է անզոր։ Մենք երբեք ծայրը չենք տեսնում, սակայն վերջում դա գալու է։ Պարզապես ինչ-որ վատ բան անելուց առաջ պետք է գիտացել, որ դա միայն ձեր կյանքի ժամանակից է գնում։ Ամեն օրն այնպես պետք է ապրել, կարծես կյանքիդ վերջին օրը, քանի որ ոչ մեկ չգիտի երբ է գալու այդ օրը․․․ Այս սահմանված օրը․․․ Երբ մենք ծնվում ենք մեր վրա ժամկետ են դնում, ինչպես յուրաքանչյուր մթերք։ Սահմանված օր, որի ընթացքում պետք է հասցնել անել մի օգտակար գործ, որ այդ գալուն կազմ և պատրաստ լինենք, և գնանք լուռ․․․

Երջանկության պահերին․․․

Երջանկության պահերին․․․Երջանկություն․․․ Երջանկությունը մարդկանց կյանքում հանդիպող երևույթներից մեկն է, որը ուշ թե շուտ, շատ թե քիչ, գալիս է։ Կապ չունի քանակությունը, կարևորը, որ գալիս է, բայց հավերժ չի տևում, քանի որ դրան հաջորդում է էլի դժվարություններ, իսկ հետո էլի երջանկություն․․․ Երջանկությունը կյանքի ամենապայծառ պահերից մեկն է։ Օրինակ՝ երբ ես իրականում երջանիկ եմ լինում, իմ մեջ այդ շրջանը նման է լինում արևին մեկ օրվա ընթացնքում։ Սկզբից դեռ միայն շողերն են, իսկ հետո արստիճանաբար բարձրանում է վերև, մինչև, որ չի ինջնում և մայր մտնում։ Եթե երջանկությունը կարճ է, ապա դա ձմռան արևն է, եթե երկար, ապա ամռան, իսկ եթե միջինից մի քիչ երկար, ապա գարուն, միջինից մի քիչ կարճ՝ աշունը։ Ես սիրում եմ երջանկության պահերը, քանի որ երջանկությունը լիցքավորում է մարդու կյանքը և դարձնում այն ավելի գունեղ։ Բայց ես մտածում եմ, որ երջանկությունն էլ իր չափն ունի, դժբախտ է այն մարդը, ով միշտ երջանիկ է, քանի որ դա նշանակում է, որ մարդուն ամեն ինչ երջանակացնում է, այսինքն վատ պահերը, շատ վատ են ազդում նրա վրա, հասցնելով՝ ստրեսի։ Ժպտալ է պետք․․․ Սակայն չափի մեջ, քանի որ մշտական ժպիտը տձևացնում է դեմքը։

Հոգիս ծովի պես․․․

Հոգիս ծովի պես․․․Յուրաքանչյուրս մեկ կաթիլով նման ենք ծովին․․․ Ես մտածում էի, որ ծովի հետ համեմատվել չեմ կարող, սակայն ամեն ինչ փոխվեց երբ․․․ Երբ ավելի խորն ուսումնասիրեցի ծովը, նրա հատկանիշները և որոշ նմանություններ գտա։ Ընդհանրապես դժվար է, քանի որ մարդ ինքն իրենց կողքի տեսանկյունից չի կարող լիարժեք ուսումնասիրել, բայց ամեն դժվարություն էլ հաղթահարելի է։ Օրինակ ես նկատել եմ, որ ես չունեմ միջին չափ, իմ մոտ կամ շատ է, կամ քիչ, կամ էլ ընդհանրապես չկա։ Ծովն է ունի այդ հատկանիշը, նա կամ շատ հանդարտ է, կամ շատ կատաղի, կամ էլ ընդհանրապես չկա։ Ես ծովի պես շարժվում եմ առաջ, բացելով իմ ճանապրհը։ Երբեք հոսանքին հակառակ չեմ գնում, քանի որ գիտեմ, որ հետ ճանապարհ չկա, չկա նաև հնարավորություն ամեն ինչ փոխելու, կամ ուղղելու սխալս, սակայն հիմա կա այն ինչ կա, պետք է ուղղակի ճիշտ և մտածված քայլ անել, որպեսզի էլի սխալ չանեմ։ Ծովը մարդու արտացոլանքն է․․․