Երջանկության պահերին․․․

Երջանկության պահերին․․․Երջանկություն․․․ Երջանկությունը մարդկանց կյանքում հանդիպող երևույթներից մեկն է, որը ուշ թե շուտ, շատ թե քիչ, գալիս է։ Կապ չունի քանակությունը, կարևորը, որ գալիս է, բայց հավերժ չի տևում, քանի որ դրան հաջորդում է էլի դժվարություններ, իսկ հետո էլի երջանկություն․․․ Երջանկությունը կյանքի ամենապայծառ պահերից մեկն է։ Օրինակ՝ երբ ես իրականում երջանիկ եմ լինում, իմ մեջ այդ շրջանը նման է լինում արևին մեկ օրվա ընթացնքում։ Սկզբից դեռ միայն շողերն են, իսկ հետո արստիճանաբար բարձրանում է վերև, մինչև, որ չի ինջնում և մայր մտնում։ Եթե երջանկությունը կարճ է, ապա դա ձմռան արևն է, եթե երկար, ապա ամռան, իսկ եթե միջինից մի քիչ երկար, ապա գարուն, միջինից մի քիչ կարճ՝ աշունը։ Ես սիրում եմ երջանկության պահերը, քանի որ երջանկությունը լիցքավորում է մարդու կյանքը և դարձնում այն ավելի գունեղ։ Բայց ես մտածում եմ, որ երջանկությունն էլ իր չափն ունի, դժբախտ է այն մարդը, ով միշտ երջանիկ է, քանի որ դա նշանակում է, որ մարդուն ամեն ինչ երջանակացնում է, այսինքն վատ պահերը, շատ վատ են ազդում նրա վրա, հասցնելով՝ ստրեսի։ Ժպտալ է պետք․․․ Սակայն չափի մեջ, քանի որ մշտական ժպիտը տձևացնում է դեմքը։

Advertisements

Հոգիս ծովի պես․․․

Հոգիս ծովի պես․․․Յուրաքանչյուրս մեկ կաթիլով նման ենք ծովին․․․ Ես մտածում էի, որ ծովի հետ համեմատվել չեմ կարող, սակայն ամեն ինչ փոխվեց երբ․․․ Երբ ավելի խորն ուսումնասիրեցի ծովը, նրա հատկանիշները և որոշ նմանություններ գտա։ Ընդհանրապես դժվար է, քանի որ մարդ ինքն իրենց կողքի տեսանկյունից չի կարող լիարժեք ուսումնասիրել, բայց ամեն դժվարություն էլ հաղթահարելի է։ Օրինակ ես նկատել եմ, որ ես չունեմ միջին չափ, իմ մոտ կամ շատ է, կամ քիչ, կամ էլ ընդհանրապես չկա։ Ծովն է ունի այդ հատկանիշը, նա կամ շատ հանդարտ է, կամ շատ կատաղի, կամ էլ ընդհանրապես չկա։ Ես ծովի պես շարժվում եմ առաջ, բացելով իմ ճանապրհը։ Երբեք հոսանքին հակառակ չեմ գնում, քանի որ գիտեմ, որ հետ ճանապարհ չկա, չկա նաև հնարավորություն ամեն ինչ փոխելու, կամ ուղղելու սխալս, սակայն հիմա կա այն ինչ կա, պետք է ուղղակի ճիշտ և մտածված քայլ անել, որպեսզի էլի սխալ չանեմ։ Ծովը մարդու արտացոլանքն է․․․

Պետք է սիրել․․․․

Պետք է սիրել․․․Չկա կյանք առանց սեր․․․ Սերն է պահում և կառուցում աշխարհը։ Եթե չլինի սերը, չենք լինի նաև մենք։ Մենք ծնվել ենք սիրո շնորհիվ, մենք ապրում ենք սիրո շնորհիվ։ Եթե չունենաս սեր, չես ունենա նպատակներ, երազանքներ, քանի որ սիրուց են ծնվում մտքերը և ձգտումները։ Եթե չունենաս սեր, չես ունենա նաև կյանք, քանի որ սիրելով են ապրում։ Եթե չսիրես սերը, չես լինի․․․ Սեր ասելով հասկանում ենք տարբեր բաներ․․․ Սեր կյանքի հանդեպ, սեր մարդու հանդեպ, սեր շրջապատի հանդեպ․․․ Սիրում են ակամա, բայց չեն սիրում պարտավորված։ Չկա աշխարհում այնպիսի մի մարդ, որ չսիրի, անգամ ամենավատ մարդն է սիրում ինչ-որ մի բան կամ ինչ-որ մեկին։ Շատ տարածված հարց է՝ «Սիրել, թե՞ սիրվել»․․․ Սիրել․․․ Քանի որ եթե սիրես դիմացինիդ, կսիրվես նաև նրա կողմից, սիրես աշխարհը, կսիրվես նաև աշխարհի կողմից, սիրես կյանքը, կսիրվես նաև բոլորի կողմից․․․ Պետք է սիրես, որ ապրես, պետք է սիրես, որ սիրվես․․․

Կյանքիս ուսուցիչը․․․

Կյանքիս ուսուցիչը․․․Կյանք․․․ Ընկերներ․․․ Փորձություններ․․․ Բայց կա մեկը, ով ինձ համար միշտ ուսուցիչ է եղել և կմնա։ Նա է իմ առաջնորդը, ճիշտ ուղուն մատնացույց անողը, տխրությանս ընկեր լինողը։ Նա է այն մարդը, ում հանգիստ կարող եմ պատմել ամեն-ամեն ինչ և ստանալ ճիշտ խորհուրդ։ Իհարկե մեր տարիքային տարբերությունը շատ չէ, բայց մենք ենք, որ միշտ իրար հետ ենք լինելու։ Նա է հարթեցնում իմ ճանապարհը, նա է իմ օրինակը, իդեալը։ Բայց դա չի նշանակում, որ ամեն որոշման պահ, ես իրանից եմ խորհուրդ հարցնում, ոչ․․․ Ես եմ իմ որոշումները կայացնում։ Նա գիտի ինձ այնքան ինչքան ես նրան չգիտեմ։ Երբ մենք մեծանանք, մեր ճանապարհները բաժանվեն, կդառնանք ինքնուրույն, բայց մեկէ նա կլինի իմ մեծ օրինակը։ Իմ ուսուցիչը իմ քույրիկն է, ով իմ կողքն է եղել հենց առաջին իսկ պահից։

Հոգևոր ուղի․․․

Հոգևոր ուղի․․․.jpgՀոգևոր ուղին, դա այն ուղին է, որ դու անցնում ես հոգով․․․ Այո հոգին էլ ունի իր ուղին, իր ճանապարհը, իր փորձություներն ու փուլները։ Անելով յուրաքանչյուր քայլ, դու մեկտեղ անցնում ես հոգու ճանապարհ։ Հոգու ճանապարհը նման է մրմնավոր ճանապարհին, քանի որ երկու տեղն էլ մարդ կառուցում է իր հոգին, մարմինը տարբեր հատկանշական և բնութագրական մասերից։ Մի մարդու հոգին վատն է, բայց ոչ լիովին, իսկ մյուս մարդու հոգին մաքուր է, բայց նույնպես ոչ լիովին, քանի որ մարդ չի կարող ունենալ իդեալան մաքուր կամ էլ իդեալան վատ հոգի։ Ես իմ հոգու ճանապարհն անցնում եմ, և թե՛ լավ, և թե՛ վատ, ձեռք բերելով և՛ վատ հատկանիշներ, և՛ լավ հատկանիշներ։ Իմ պատկերացմամբ իմ հոգևոր ուղին մոխրագույն է, իսկ ռեալ ուղիս գույնզգույն։ Հոգևոր ուղին, պետք է անցնել հնարավորինս լավ, քանի որ արտաքինից հետո, մարդ միշտ ուշադրություն է դարձնում դիմացինի հոգուն․․․

Ընդունել մարդուն այնպես ինչպես, որ կա․․․

Չեմ կարողացել, չեմ կարողանում ու երբեք էլ չեմ կարողանա․․․

Չեմ կարողացել, չեմ կարողանում ու երբեք էլ չեմ կարողանա․․․.jpgԻ՞նչ է նշանակում չեմ կարողանում․․․ Չեմ կարողանում բառ չկա, միայն կա չեմ ցանկանում։ Ամեն ինչ առաջին փորձով չի որոշվում, այլ միշտ պետք է փորձել․․․ Ես նույնպես որոշ հարցերում այդպես եմ, բայց հիմնականում աշխատում եմ փորձել, քանի որ ինչ-որ հույս կա դեռ։ Երբ ինչ-որ բան չի ստացվում, հուսահատությունն է հյուր գալիս, բայց երբեմն փորձում եմ հաղթահարել այն։ Երբ չի ստացվում ինչ-որ բան, շատ մարդիկ կան, և շատ հարցերում՝ նաև ես, փորձում ենք պարզապես մեզ ներշնչել, որ վերջ, չենք կարողանում և երեբեք էլ չենք կարողանա։ Բայց եթե լինի ցանկություն՝ հասնել դրան, ապա ոչինչ չի կարող խանգարել, այդ պատճառով չի կարելի ասել՝ չեմ կարողանում, այլ կարելի է ասել՝ չեմ ցանկանում, քանի որ ամեն ինչ կախված է միայն ցանկությունից։ Երբ փորձ ենք անում, և դրան հետևում է սխալը, ապա մեր հիմնական վախը չփորձելու լինում է սխալվելը, բայց չէ՞ որ մարդ սովորում է և պնդանում իր սխալների վրա։ Երբեք մի ասեք չեմ կարողացել, չեմ կարողանում ու երբեք էլ չեմ կարողանա․․․